19 maart 2008
Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Met het horen van het woord was ook meteen het gevoel terug.
Je loopt naar binnen, steekt achteloos je hand uit, voelt of nee beter, je dept je vingers en…..
Wanneer de bak droog staat, neem je altijd een laagje kalk mee.
Eén woord en een karrenvracht aan herinneringen stort zich over me heen.
Van de week liep iemand het theater binnen en zei voor hij het gesprek aan ging: “eerst even langs het wijwatervat”.
Hij ging naar de servicebalie en nam uit één van de 2 bakken die daar staan een pepermuntje. Een oude katholieke gewoonte.
En verdomd, zo voelt het. Ik doe het zelf ook.
Dagelijks even langs die bak en een pepermuntje meepikken.
Het voelt inderdaad zoals ik vroeger de kerk binnenliep.
Achteloos even langs die wijwaterbak, je vingers deppen in het wijwater en ‘n kruis slaan.
Nu pas realiseer ik me hoe zo’n gebaar is ingeslepen, hoe dat deel van mijn systeem geworden is.
Ooit, als ik het goed heb, ooit zijn die bakken door mijn voorganger daar neergezet als remedie tegen het gekuch tijdens de voorstellingen.
Nu maakt die gang langs de bakken deel uit van een ritueel.
In dit theater, dit huis van verbeelding heeft zich in de loop van de jaren een ritueel ontwikkeld dat verwijst naar een oud katholiek gebruik. De metaforen schieten me door het hoofd.
Weet je wat, ik zal er deze week een strik om doen.
Als eerbetoon aan de man die het woord uitsprak.
Guido Wevers