18 september 2008
De lichtinval in het stoffige zaaltje naast de kerk roept herinneringen op aan Italiaanse films. Op de acht rijen banken na, is dit Catechismuszaaltje verder leeg. Kaal. Koud, leeg en kaal.
Zo’n 30 verweest kijkende elfjarige jongenskoppen buigen voor de schelle stem van de kapelaan. Wintertruien helpen de afwezige verwarming te vergeten en spectaculaire verhalen zorgen voor bonzende harten.
Paulus werd van het paard gebliksemd!
Groteske SMverhalen over martelingen daalden als donkere wolken over ons heen. Het angstzweet dampte uit onze jongenslijven.
Vol opwinding ketste de kapelaan het ene detail na het andere onze jonge zielen in.
Wij zouden het weten. Voor die, in een vergeten verleden gemartelde zielen die hun leven lieten, zij die gemarteld werden vanwege de getuigenis die zij aflegden, vanwege het geloof dat zij beleden, voor die zielen zouden wij, elfjarige précommunicantjes, op zijn minst virtueel boeten.
Ontdaan durfden we na afloop, geen voetbal meer aan te raken.
Zo kwamen de verhalen van Martelaren tot me.
Romantisch ingebedde pathetiek die god weet welke frustraties diende.
En het lijkt alsof een zelfde pathetiek zich vandaag de dag weer aandient.
74 tot maagd benoemde alibi’s fluisteren menig zelfingebeelde martelaar in: vul je gordel met bommen!
Anderen worden op hun beurt geïnspireerd om van al die gruwel, een film te maken.
Het lijkt wel of iedereen zich het begrip Martelaar wil toe-eigenen.
Het blijft iets tricky’s, het martelaarschap.
Of zie ik het verkeerd? Misschien is het niet het martelaarschap zelf dat tricky is, misschien is het wel “de marketing” van het martelaarschap dat vaak bedenkelijk was en ook nu weer vaak is.
Is het niet juist de gespletenheid die zo opvalt bij Martelaren, bij echte Martelaren: onzekerheid verweven met overtuiging?
Zijn die, met zoveel waarheid volgestopte hedendaagse martelaren, wel echte Martelaren?
Het thema van Musica Sacra 2008 “Getuigen: Martelaren en Belijders”, een thema dat in de nevels van de Christelijke traditie zijn bedding reeds lang gevonden heeft, dient zich vandaag de dag, zo dwingend aan, dat het ons uitdaagt opnieuw naar de wereld te kijken.
Waar halen we de moed vandaan om géén éénduidige antwoorden te geven, géén antwoorden die dichtgetimmerd zijn met gelijk?
In de vele concerten, toneelvoorstellingen, films en tentoonstellingen tekent Musica Sacra het thema uit.
De kunst als leidsman langs vele getuigenissen.
Guido Wevers