5 februari 2009
Als "romantisch" zo staan ze geklasseerd in ons geheugen.
De vergeelde foto's van de vroegere Stokstraat.
Spelende kinderen, vrouwen die met elkaar staan te kletsen, mannen die kaart spelen.
Een wat men noemt: volkse straat. Bruisend van leven.
Het gevloek vanwege de armoede, hoor je niet op de foto's.
Het geruzie tussen buren - met zijn allen bij, boven en op elkaar wonen, zeker in moeilijke tijden -is uit de foto’s weg gegumd.
Zo lijkt het.
Maar als je goed kijkt, hoor je het gegrom wel degelijk.
Zoals je de gulle lach ook en wel degelijk door de straat hoort rollen.
De Stokstraat. Maastrichts verleden.
Twee weken geleden herleefde dat verleden in een theater voorstelling: "Malberg op de planken".
In het werkelijk prachtige nieuwe wijkcentrum van Malberg, voerden amateurs een door hun zelf geschreven en gemaakte voorstelling op.
Het centrum moet nog officieel open gaan, als ik het goed heb, maar men kon niet wachten. Er zou en moest gespeeld worden. En dat deden ze.
Zij lieten de uitgestorven Stokstraat vloeken als nieuw door de zaal rollen en de lach deel worden van het publiek.
Voor onze ogen voltrok zich de gedwongen verhuis van de Stokstraat bewoners naar de Ravelijnbuurt. Waar ze ondersteuning vonden in zogenaamde woonscholen. Waar ze begeleid werden via opvoedingsprojecten. Welzijnswerk avant la lettre.
Maar alle goede bedoelingen ten spijt, bewoners dwing je niet zo maar in een keurslijf. Exit woonschool.
Na de Ravelijn buurt moest verhuist worden naar Malberg. Naar de huizen met de zwarte of de rode dakpannen. En naar discussies over voortuintjes en...... Nu 30 jaar later worden veel van die verhalen verteld op de planken van Malberg.
Toen ik de voorstelling bezocht, kreeg ik er twee voor een. Daar voor op de scène de eerste, de hoofdact. Maar rondom mij, terplekke geïmproviseerd door de bezoekers zelf, de supporting act. Dat is wat theater hoort te zijn glimlachte het binnen in mij. De ziel van een wijk van een buurt van de mensen die daar wonen werd geraakt. Er werden woorden gegeven aan iets wat niet benoembaar is. Er werd iets zichtbaar gemaakt wat onzichtbaar is. Daar in Malberg gloeide er iets in de zaal die avond. Ik mag hopen dat ze de guts hebben om door te gaan.
Guido Wevers