7 oktober 2009
Elk jaar dienen ze zich aan.
Elk jaar klinken ze weer als nieuw.
Elk jaar kleuren ze oranje als het seizoen waarnaar ze verwijzen.
Rainer Maria Rilke’s herfstzinnen.
“Der Sommer war sehr gross.”
“De zomer woor wie weus”, maakte Wim Kuipers daarvan en gelijk had hij.
“Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren,
und auf den Fluren lass die Winde los.”
En dan is Kuipers als Midden-Limburger plots heel gul voor Maastricht wanneer hij : “zwei südlichere Tage” vertaalt als “twee Jekerdalse daag”.
Maar gelijk heeft hij.
In de Apostelhoeve jubelen ze over de uitzonderlijke wijnoogst.
Berichten die in vroegere tijden enkel Elzasser kranten vulden, rukken samen met het Zuiden naar het Noorden op.
“Herr: es ist Zeit”, besluit Rilke.
Wat blijft is:
“Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.
Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben.”
En tikt u nu You Tube in.
Onder Yves Montand vindt u “Les Feuilles Mortes”.
Hoor hem zingzeggen:
“c’est une chanson, qui nous sensemble
…
Tout doucement
Sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
…”
En gun de weemoed haar plek.
Op 20 oktober, La Voix Humaine. Toneelgroep Amsterdam. In een regie van Ivo van Hove.
Guido Wevers