9 maart 2010
Ik ga het gestruin langs al die stands, het zacht geroezemoes, de
onwaarschijnlijke hoeveelheden tulpen, de mantelpakjes, het "hallo
wat leuk", het dikdoenerige, het verveelde gekijk van standhouders
die mensen als ik onmiddellijk inschatten als niet-kopers, het
geheimzinnige gesnuif, het pedante rondstrooien met pseudo-kennis over
ondertussen oud geworden moderne meesters, missen.
Ik ga het missen, die jaarlijkse duik in die zo maar om de hoek
gelande tsunami van schoonheid.
Ik ga het missen.
Ik ga het missen, die altijd weer verrassende plots op onverwachte
plaatsen opduikende galeries in de binnenstad. Vorig jaar waren er
adembenemende presentaties bij, wat dit jaar zal brengen?
Maakt het uit? Jazeker maakt het uit! Missen zal ik het.
Ik ga het missen: Zomertrilogie van Toneelgroep Amsterdam, het
Ensemble Agimont, het Amati Ensemble, Mariza, Jazz Maastricht, Endless
Song of Silence, Een nieuw Requiem, Het geheim van de
keel van de nachtegaal, Mathilde, ‘t Barre Land, Het boek van alle dingen, Anouk van Dijk.
Ik ga het missen het hele tijdenstefaf festival.
Maar wat ik niet zal missen dit jaar, dat is het einde van de TEFAF.
Samen met de TEFAF wordt elk jaar opnieuw ook de winter mee ingepakt.
En met die lange lange winter pak ik dit jaar de herinnering aan
een val met de fiets, heupbreuk gratis bijgeleverd, meer dan stevig, in.
Als restzak zet ik beiden op het trottoir.
Hoop ik.
Guido Wevers