Maandag 20 april 2010
Die ochtend stond het in de krant.
Stel dat het zou lukken om de grenzen te slechten, hier in de Euregio, stel dat het zou lukken om op de een of andere manier zo om te gaan met elkaar, dat grenzen niet meer bestaan…
Mijn god wat een zin, maar goed hij is er uit.
Stel dat we het vanzelfsprekend, spannend, opwindend, wie weet exotisch vinden om over de grenzen heen met elkaar iets te ontwikkelen, dan…, ja wat, wat dan?
Dan, zo schrijft de krant, en ze spreken de wetenschapper Gerhard Marlet na, dan zou het aantal beschikbare banen in dit gebied verveelvoudigen.
Soms vallen ze zo maar uit de lucht. De argumenten. De bewijsvoering waarom het goed is dat een mens zich druk maakt over iets wat ver in de toekomst ligt.
Sinds enige tijd mag ik me druk maken om Maastricht, en deze Euregio, op weg richting Culturele Hoofdstad 2018 te zetten.
Ik moet eerlijk bekennen, geen makkelijk proces. Het is niet makkelijk omdat, pas op, nu komt er weer zo'n zin, omdat,
ondanks ieders goede wil, ondanks het feit dat iedereen vindt dat Culturele Hoofdstad een belangrijk instrument is, het soms lijkt alsof je moet werken met 16 handremmen op.
“Nee, eerst moet alles bestuurlijk rond zijn.”
“Nee, het gaat nu nog niet om de inhoud.”
Terwijl we snakken naar concrete invulling. Geen algemene verhalen! Concrete projecten! Iets tastbaars willen we!
Maastricht zet in om met zeven steden, vier provincies en één landsdeel op weg te gaan!
Waarom eenvoudig als het ook moeilijk kan?
Zeven steden, vier provincies en één landsdeel, dat is vragen om moeilijkheden, hoor ik u roepen!
En gelijk heeft u, maar toch…
Stel dat het lukt om in deze Euregio werkelijk de grenzen te slechten, stel dat dit lukt dan, en daar wordt nu ook wetenschappelijk bewijs voor aangedragen, dan heeft dit gebied plots een geheel andere toekomst.
Dus mag het enige moeite kosten, troost ik me. We hebben ook nog even te gaan.
Cultuur kan voelbaar maken wat we over de grenzen heen aan gemeenschappelijks hebben.
Cultuur kan gemeenschappelijke rituelen, mythologieën zichtbaar maken.
Cultuur kan maken dat voelbaar wordt, wat we over de grenzen heen voor elkaar kunnen betekenen.
Culturele Hoofdstad, dat is per slot van rekening de bevolking zelf.
Ik, jij, wij, zij, zijn het culturele kapitaal.
En dus, zo roep ik mezelf haast dagelijks toe, ook al is de opstart van dit soort processen niet eenvoudig, uiteindelijk valt er iets te winnen waardoor alles, uiteindelijk, meer dan de moeite waard zal zijn.
En die concrete projecten? En dat tastbare?
Op zeer korte termijn zult u van ons en van het expeditieteam VIA2018, horen.
Maak uw borst maar nat.
Guido Wevers