Les Parapluies de
Cherbourg
12 december 2007
En één, twee, drie, vier: Stop!
Nog eens: en ene, twee, drie, vier: Stop!
Dat hebben we niet afgesproken, dat ging tijdens de repetities beter.
Invallen bij één achtste van de maat.
“Strijkers…, dat is veranderd, dat is… neem de nieuwe versie.”
“Blazers…”
Goed, nog een keer én een, twee, drie, vier…
Maandagavond. De repetitieruimte van Opera Zuid.
Voor het eerst het hele orkest bij de repetitie.
Tijden hebben ze apart gerepeteerd: de zangers/ spelers samen met Bart (het muzikale wonder noem ik hem nu maar) en los, Bart met zijn Swing Design.
Vanavond voor het eerst samen.
Voor het eerst een doorloop met alles er op en er aan. Les Parapluies de Cherbourg, daar heb ik het over. Onze kerstproductie.
Wat een wonder.
We zijn er nog niet, nee we zijn er nog niet, maar ik betrap me er op dat ik een paar keer strak naar voren kijk: Het zal me toch niet gebeuren dat iemand ziet dat ik tranen in mijn ogen heb.
Ik verdenk een aantal companen om me heen van hetzelfde.
We zijn er nog niet, roepen we allemaal, maar met z’n allen staan we daar wel een beetje ontroerd te zijn.
Op een maandagavond in het repetitielokaal van Opera Zuid.
Nog een week en dan is het zover. Maastricht krijgt haar kerstproductie.
De stad zal wegzwijmelen.
Guido Wevers