5 maart
Verse broodjes waren er die ochtend,
een extra fruitreep als 10-uurtje
en een lang gerekt succés- és- és- és voor onderweg.
Ik zie hoe hij weifelend de straat oversteekt,
handen in zijn zakken, de rugzak als houvast.
Vandaag zou het gebeuren. Vandaag stapt hij de toekomst binnen.
De week van de Cito-toets.
De Cito-toets, steeds weer vooruit geschoven maar ooit, dat wisten we, wij: pa en ma, grote zus (zij heeft hem al lang achter de rug, voor haar hoort hij alweer tot een grijs verleden) hij zelf, voor hem vooral, ooit zou hij komen die week, dat wist hij.
Hoe hij zichzelf bij elkaar raapt en moedig de straat oversteekt. Op weg.
Als vader ruim je daarna snel het ontbijt op en probeer je je te verliezen in het werk.
“Een maandag die mij heel spannend maakt”, zo beschrijft Esra van Basisschool El Habib dat moment.
En ze gaat verder:
“Overal de geur van vers parelwit papier. We kijken ons aan. Een spannende week die mij nerveus maakt”.
Of hoe die vermaledijde Cito-toets een prachtige zin opleverde.
“Een maandag die mij heel spannend maakt”.
Afgelopen week presenteerden kinderen van basisscholen uit Maastricht hun gedichten in de Bonbonnière. En die oude, er vandaag de dag wat treurig bijhangende bonbondoos, fleurde er helemaal van op.
Op het kreunende podium werd gerap-ped en gebreakdanced.
Daar tussendoor kleine ontroerende momenten van jonge poëten.
Op zo’n moment maakt een vaderhart overuren.
Eén gedicht mag ik u niet onthouden. Het gras aan de andere kant van de heuvel is altijd groener, zegt Mick Goddink van de Sint Oda School, maar wat als je van de andere kant van die heuvel bent?
Bedrood
Ik word wakker in een bedrood bed,
Zit aan een tafelrood tafeltje, op een stoelrood stoeltje
Kijk naar een luchtrode lucht
Er vliegen rode vogels
Ik wil weg uit deze rode sleur,
Wil pimpelgroen en kanonblauw, wil avontuur!
Nu is alles kanonblauw, van stoelpoot tot tafelkleed.
Zelfs de lucht. Was alles maar weer bedrood.
De Cito-toets is weer achter de rug.
Kinderen en ouders halen opgelucht adem.
En, “Een maandag die mij heel spannend maakte”, dragen we in onze rugzak nog even mee.
Guido Wevers